درباره: نظارت مجمع تشخیص مصلحت نظام بر دولت

21 اردیبهشت 1387 (10 مه 2008)

پرسش: بحث نظارت مجمع تشخیص مصلت نظام  جمهوری اسلامی پس از اینکه برای نخستین بار به بررسی بودجه 1387 پرداخت جدی شد. مجمع تشخیص مصلت نظام در این بررسی به نقد بودجه ارائه شده توسط دولت محمود احمدی نژاد پرداخت و نظرات اصلاحی را ارائه کرد. دیدگاه شما در این مورد که اکنون مجمع تشخیص مصلحت نظام قصد نظارت بر عملکرد دولت را دارد چیست؟

کورش زعیم: وظیفه مجمع تشخیص مصلحت نظام سیاستگذاری و تصمیم گیری هایی است که موجودیت و دوام نظام جمهوری اسلامی را تضمین کند. اکنون هم در اثر سیاستها و عملکرد دولت آقای احمدی نژاد، مجمع تشخیص داده که دوام نظام به خطر افتاده و باید اقدامی بکند.

برنامه بیست ساله ای که در زمان آقای خاتمی در مجمع تشخیص مصلحت نظام تصویب شد، هر چند که ایداه آل نبود و کاستی های چشمگیری داشت، ولی بهر حال اقداماتی را در جهت توسعه و پیشرفت اقتصادی پیش بینی کرده بود. دولت آقای احمدی نژاد با تخریب ساختار برنامه ریزی و نظارت و کنترلی که در دولت وجود داشت، و با تصمیم گیری های نابخردانه اقتصادی از جمله اتلاف درآمد کشور با جایگزین کردن تولیدات صنعتی و کشاورزی کشور با واردات ارزان قیمت، مصرف ذخیره ارزی برای هزینه های جاری بجای سرمایه گذاری پایدار در تولید و زیرساختها، باعث تعطیلی واحدهای تولیدی و کشاورزی، افزایش بیکاری، تورم افسار گسیخته و بالا رفتن میزان فقر در کشور شده و عملا برنامه بیست ساله را کلا متوقف کرده و حرکت بسوی عقب را آغاز نموده است.

(البته آقای احمدی نژاد به این قول خود وفا کرده که قطار دولتش بی فرمان و بی ترمز با سرعت حرکت کند. اینجور که پیداست، ایشان قطار خود را، که اکنون به عقیده من از ریل خارج شده، تا هنگامی که به دره سقوط نکند متوقف نخواهد کرد. اگر مجمع تشخیص مصلحت نظام تصور می کند که خواهد توانست با تصویبنامه و هشدار و مصلحت اندیشی دولت آقای احمدی نژاد را از راه خود باز ایستاند، بهتر است یکبار دیگر عوامل مسبب این سیاستها را بررسی کند.)

پرسش: آیا مجمع تشخیص مصلت نظام از ابزار عملی برای نظارت بر عملکرد دولت محود احمدی نژاد برخوردار است؟

کورش زعیم: به باور من، کنترل سازمانی دولت نهم امکان پذیر نیست، زیرا تجربه کرده ایم که ایشان به مصوبات مجلس اعتنایی ندارد، که نمونه بارز آن بودجه کشور بود که بجای صدها صفحه مطالعه شده در یک برگ کاغذ خلاصه شده بود. ایشان فقط 39 وزارتخانه و سازمان را بجای صدها سازمان برای تقسیم درآمد دولت به رسمیت شناختند، و وقتی مجلس در یک سازش حدود 140 سازمان را به ایشان قبولاند و تصویب کرد، ایشانه همان 39 مورد خودشان را به اجرا گذاشتند.مجمع تشخیص مصلت نظام هم هیچ کاری نتوانست بکند. بنابراین، ارزیابی من این است که اقدامات دولت با همین شیوه تا بن بست نهایی پیش خواهد رفت.

(مطالب درون پرانتز پخش نشد.)

April 29, 2008

Mr. Manouchehr Mottaki, Foreign Minister

Islamic Republic of Iran

Dear Sir,

Unwise and damaging policies, including useless and unintelligent combative behavior of the Islamic Republic on the international scene, of which you have been the symbol and executor, have put us in such an humiliatingly weak and isolated situation that even the little neighboring countries who must depend on us for their own security are now threatening ours.

Iran, owing to its impressive history and civilization, and the unequalled strategic importance, is rightfully the cultural, economic and political gravity center of the region, and must have been by now the most powerful and influential country in this part of the world; not so helplessly weak, isolated and ignored to the point that its people in defense of their sovereignty have to gather before embassies of those new little countries that owe their very existence and prosperity to us.      

Your performance as the representative of the country’s external relations, not only has caused disgrace for our nation, your words ridiculed by foreign diplomats, your incompetence barred you from meetings on Iran issues, little countries, who’ve always been dependents of others, developed such impudicity as to treat you as their junior; but some of your own inappropriate and undiplomatic public statements concerning matters of our national security and interests too have been totally unacceptable and some can only be interpreted as treason.

Your statements concerning our sovereign and ownership rights in Caspian Sea, our sovereign, cultural and strategic interests in Persian Gulf, our strategic interests and legal rights in Arvand Rud, your positions on the UN Security Council resolutions and UN powers all stem from your lack of knowledge of international law and the responsibilities and powers of the international organizations, and even our own history, failures which cannot be easily forgiven.

Some three years ago, in a round table discussion with Richard Murphy and me, in a 180 degree difference with my opinion, you expressed surprise at EU human rights resolution against the Islamic Republic and stated decisively that Americans can never take the Iranian nuclear issue to the Security Council. This lack of knowledge and erroneous analysis, caused issuance of the first ever UNSC sanctions against Iran during your tenure as foreign minister; and, as if you have not woken up, further two tougher and more destructive resolutions were issued rendering our economy ruins, bringing us to the verge of military attack, reviving land grab greed in some of our neighbors and raising evil hopes of social chaos and anarchy in the mind of separatists. As the result of poor performance of your foreign ministry, a family click, Caspian Sea littoral states do not pay least attention to our interests, Persian Gulf states humiliate us as region’s second rate citizens, little sheikhdoms try to change Persian Gulf name, invest in production of insulting films and literature, and claim sovereignty over three of our strategic islands. Arab countries continue to vote against us and have now become united against Iranian interests and security and, on the other hand, clever countries such as Venezuela, Bolivia, North Korea and the like, in return for worthless lip service, milk us of our oil income while our own people sink daily deeper and deeper in poverty. As if these are not enough, Iranians as a whole have lost total respect around the world and are treated as if they carry the plague.

Today, on this National Day of Persian Gulf, thousands of Iranians in Tehran and other cities demonstrated their dissatisfaction with your foreign policies and have, in effect, relieved you of your duties. Therefore, in order to prevent further destruction of our national prestige, interests and international position, I, in the name of an Iranian citizen, demand your immediate resignation and your formal apology to the Iranian people and begging of forgiveness. Although your resignation is no guarantee of a better replacement, it may somewhat compensate for the incredibly low quality of  the Islamic Republic’s foreign policies and declare to the world that you do not represent the wants and wishes of the Iranian nation and that you do not symbolize Iranian wisdom.

Respectfully,

Kourosh Zaim

http://kouroshzaim.blogfa.com

جناب آقای منوچهر متکی                                                                                                                                    وزیر محترم امور خارجه                                                                                                                                جمهوری اسلامی ایران

سرور گرامی،

سیاستهای خارجی نابخردانه و آسیب زا، و ستیزگری های بیهوده و ناهوشمندانه جمهوری اسلامی در عرصه بین المللی، که شما نماد ومجری آن بوده اید، ما را در چنان شرایط تحقیرآمیزی قرار داده که ملت ایران، با پیشینه تاریخ و تمدنی با عظمت و پرشکوه، و با موقعییت استراتژیک بی همتا، که می بایستی به عنوان مرکز ثقل سیاسی، فرهنگی و اقتصادی منطقه، اکنون قدرتمندترین و بانفوذترین کشور این بخش جهان باشد، باید در چنین شرایط ناتوانی و انزوا و بی حرمتی قرار گیرد که کشورهای کوچک منطقه، بجای آنکه برای پیشرفت و امنیت خود بر ما تکیه کنند، خود سرچشمه ناامنی مرزهای ما شوند. چرا ملت ایران باید برای حفاظت از تمامیت ارضی کشور خود مجبور شود جلو سفارتخانه های کشورهایی گرد آید که موجودیت و رفاه خود را مدیون ما هستند؟ شرم بر ما که خود را چنان اداره کردیم که اینهمه در چشم جهانیان و همسایگان حقیر شویم. حفاظت و دفاع از تمامیت ارضی و منافع ملی ایران وظیفه شماست، نه مردمی که اکنون دیگر به درستی از شما دست شسته اند.

عملکرد شما به عنوان نماینده روابط برونمرزی کشور نه تنها آبروریزی های فراوانی را در بر داشته، گفته های شما توسط دیپلمات های بیگانه به ریشخند کشیده شده، در نشست های بین المللی ناآگاهی های شما موجبات توهین را فراهم کرده، به جلسات حساس گفتگوهای مربوط به ایران راه نیافته اید، و حتا کشورهای کوچکی که خود همیشه متکی به دیگران بوده و هستند، چنان گستاخ شده اند که با نماینده ایران مانند نوکر خود رفتار می کنند، بلکه شما خود نیز اظهاراتی در رسانه ها و مجامع بین المللی در مواردی که منافع ملی ما مطرح بوده کرده اید که چیزی جز خیانت به منافع ملی ایران نمی تواند تعبیر شود و روزی باید پاسخگوی ملت بزرگ ما باشید.

اظهارات شما به عنوان یک مقام رسمی کشور در پیوند با مالکیت ایران در دریای مازندران، منافع ملکی، استراتژیک و فرهنگی ایران در خلیج پارس، منافع استراتژیک و پیمانی ایران در اروندرود، موضع گیری های شما در رابطه با شورای امنیت که ناشی از ناآگاهی از حقوق بین الملل و مسئولیت ها و اختیارات نهادهای سازمان ملل بوده، و شماری اظهارات نابخردانه و ناهوشمندانه دیگر در عرصه بین المللی، چیزهایی نیست که ملت ایران به آسانی فراموش کند.

شما سه سال پیش در میزگردی با حضور ریچارد مورفی و من، در تضاد 180 درجه ای با پیش بینی اینجانب، با قاطعیت اظهار نظرکردید که از صدور قطعنامه حقوق بشری پارلمان اروپا علیه جمهوری اسلامی شگفت زده شده اید، و نیز اینکه امریکا هرگز نمی تواند مسئله هسته ای را به شورای امنیت بکشاند. این ناآگاهی و تحلیل غلط باعث شده که در طی مدت مسئولیت شما در وزارت امورخارجه، نخستین قطعنامه تحریم شورای امنیت در تاریخ کشور علیه ایران و متعاقب آن، انگار که از خواب بیدار نشده اید، دو قطعنامه تحریمی سخت تر دیگر هم علیه ما صادر شود، اقتصاد کشور را به نابودی بکشاند، ما را در آستانه تجاوز نظامی قرار دهد، همسایگان را به دست اندازی به خاک ایران و شیطان های تجزیه طلب را به آب گل آلود امیدوار سازد. عملکرد وزارتخانه شما، که به یک محفل خانوادگی تبدیل گشته، باعث شده که کشورهای پیرامون دریای مازندران به ما اعتنایی نکنند، کشورهای پیرامون خلیج پارس ما را مانند موالی خود تحقیر کنند، نام خلیج پارس را تغییر دهند، جزایر سه گانه را ادعا کنند و فیلم هایی توهین آمیز برای تحقیر ملت ایران تولید نمایند، کشورهای عرب زبان کماکان علیه ما رای دهند و اکنون علیه ما بسیج شوند، کشورهای زیرکی مانند ونزوئلا، بولیوی و غیره ما را بدوشند، و جهان به ما مانند جزامی ها بنگرد. اینها همه دستاوردهای دوران وزارت شما بوده است.  

امروز هزاران نفر از مردم ایران در تهران و دیگر شهرها ناخشنودی خود را نسبت به سیاستهای خارجی شما نشان دادند و عملا شما را با تظاهرات گسترده خود از مقامتان خلع کرده اند. بنابراین، برای جلوگیری از تخریب بیشتر منافع، موقعیت و وجهه بین المللی ایران، و یا دستکم وجهه کیفی دیپلماسی بین المللی ایران، من به نام یک شهروند ایرانی و در پژواک اعتراض ملت ایران در این روز مقدس خلیج پارس، از شما درخواست می کنم که هرچه زودتر، پس از پوزش خواهی رسمی از ملت ایران و درخواست بخشایش، از سمت خود کناره گیری نمایید. هرچند که کناره گیری شما تضمینی برای یک جانشینی شایسته نیست، ولی شاید که استثنایی بودن کیفیت بسیار پایین دیپلماسی بین المللی ایران را تا حدی جبران نماید و به جهانیان اعلام کند که شما نماینده خواستهای ملت ایران و نماد خرد ایرانی نیستید.

با گرامیداشت،

کورش زعیم

http://kouroshzaim.blogfa.com

درباره: نامه به منوچهر متکی

11 اردیبهشت 1387

پرسش: در نامه ای که به خطاب به منوچهر متکی منتشر کرده اید جایگاه ایران در منطقه و عرصه بین المللی را رو به تنزل قلمداد کرده اید در حالیکه حاکمان ایران و بویژه دولت نهم ایران را نه تنها قدرتی در منطقه بلکه یک قدرت جهانی می نامند. ممکن است در آغاز تحلیلی از موقعیت ایران در صحنه جهانی بدهید….

کورش زعیم: بله، البته منظور من این نبود که موقعییت ایران در عرصه بین المللی و منطقه رو به تنزل است، من منظورم این بود که آن در پایین ترین سطحی است که امکان دارد یک کشور از نظر بین المللی باشد. ما هیچ هم پیمان و دوستی برای کشور نداریم. سازمان ملل که باید پشتیبان ما باشد، با قطعنامه های بسیار سختگیرانه ما را در محاصره اقتصادی قرار داده و زندگی اقتصادی ما را دچار مشکل کرده، کشورهای دنیا ما را بصورت یک یاغی نگاه می کنند، کشورهای اسلامی نه تنها همیشه علیه ما رای داده اند، اکنون علیه ما بسیج هم کرده اند. سراسر مرزهایمان توسط همسایگانمان مورد خطر قرار گرفته است. ما مشکلات درونی داریم، بویژه در کنار مرزهایمان، بخاطر همین تحریم ها  و همین شرایطی که ما در صحنه بین المللی داریم. در دریای مازندران، کشورهایی که تازه مستقل شده اند، اعتنایی به ایران و منافع ایران ندارند. در صحنه اقتصادی انتقال انرژی به جهان از همه کشورهایی که از ما کمتر هستند عقب هستیم، در صورتیکه ما باید یکی از عمده ترین منابع انتقال انرژی به اروپا و آسیا باشیم. کارخانه های ما تعطیل می شوند، بخاطر اینکه منابع مواد اولیه یا بازارهایشان از بین رفته، کارگرانمان بیکار می شوند، و دولت که میلیاردها در کشورهای دیگر سرمایه گذاری می کند، توان پرداخت حقوق کارگران خودمان را ندارد. سرمایه هایمان به خارج فرار می کنند، مغزهایمان به خارج فرار می کنند. در خلیج پارس که یکی از افتخارات تاریخی و فرهنگی ماست، همسایگانمان که باید متکی به ما باشند، توهین آمیز با ما رفتار می کنند، به خاک ما چشم طمع دوخته اند و نام خلیج پارس را قصد تغییرش را دارند، و حتا سرمایه گذاری می کنند که فیلم هایی برای توهین به ملت ایران ساخته بشود. من نمی دانم، تنها کسانی که گاهی جواب سلام ما را می دهند کشورهایی هستند مانند ونزوئلا و بولیوی و سری لانکا که ما در آنها سنگین سرمایه گذاری می کنیم و آنها ما را از لحاظ اقتصادی می دوشند. از گروه هایی در درون کشورهای همسایه حمایت می کنیم که تا هنگامی که از ما منافعی داشته باشند با ما دوست می مانند، ولی دولتهایشان با ما دشمن و مخالف هستند، و حتا همسایگانی که از ایشان انتظار داریم که همیشه از ما حمایت کنند، مانند عراق و افغانستان، الان بنای مخالفت و انتقاد را گذاشته اند. من نمی دانم چقدر وقت دارید؟ من می توانم تا فردا صبح فهرست کنم شرایطی را که ما در آن هستیم که به هیچ وجه  قابل تحمل نیست و برای ایران، کشوری به این اهمیت، به این قدرت، به این قدرت بالقوه اقتصادی و سیاسی و استراتژیک، در چنین شرایطی باشد که باعث شرمندگی ملت است.   

پرسش: شما عملکرد وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی و بویژه آقای متکی را بخاطر سرخوردگی های ایران در عرصه جهانی مورد ملامت قرار داده اید در حالیکه حرف اول در امور حساس کشور را رهبر می زند و با روی کار آمدن دولت نهم، محمود احمدی نژاد نیز بعنوان شخص دوم مملکت و با برخورداری از حمایت رهبر قادر به اعمال سیاست های شخصی خود در عرصه های مختلف بوده است . آیا بنظر شما بخشی از این انتقادها را نباید متوجه رهبر و رئیس جمهوری کرد ….

کورش زعیم: ببینید، نماد روابط خارجی کشور و سیاست خارجی یک کشور وزارت خارجه آن است. درست است که برخی وزیران امور خارجه از خودشان قدرتی ندارند و تابع دستورهای دولتشان یا مقامهای دیگر هسستند که در این رابطه تصمیم گیری می کنند. البته من نمی خواستم نام کسی را ببرم. شما اگر شروع کنید به نام بردن کسانی که دخالت در سیاست خارجی کشور می کنند، چون در ایران مراکز تصمیم گیری متعدد هست، بعدا ممکن است انتقاد کنند که فلان کس و فلان سازمان را فراموش کرده ایم. من وزارت خارجه را به عنوان نماد سیاست خارجی کشور ازش نام بردم و از سوی دیگر خود وزیر خارجه هرچند که ممکن است سیاست خارجی کشور به او دیکته بشود و از خودش قدرت و نفوذی نداشته باشد، خود وزیر خارجه باید شخصیتی باشد که احترام بین المللی را جلب بکند، دانش علوم سیاسی داشته باشد، دانش حقوق بین الملل داشته باشد، حرفهایی که می زند مغایر با قانون بین الملل و علوم سیاسی آنجور که پذیرفته شده نباشد و حرفهایی نزند که در آینده بر علیه منافع ایران بکار برده شود. در رابطه با دریای مازندان، وقتی که ایشان فرمودند که ما بیش از 3/11 درصد هرگز نداشته ایم و نمی توانیم داشته باشیم، این از دهان یک مقام رسمی کشور چیزی واقعا بجز خیانت نیست و من مطمئنم که ناآگاهی باعث شده که ایشان چنین صحبت هایی بکنند. در جلسات بین المللی، وزیر خارجه باید همیشه شخصیتی والا و پذیرفته شدنی در صحنه بین المللی داشته باشد که ایشان از این توان عاری هستند.          

پرسش: شما از منوچهر متکی خواسته اید ضمن پوزش خواهی و طلب بخشایش از ملت ایران از سمت خود کناره گیری کند گرچه همانطور که اشاره کرده اید استعفای آقای متکی نمی تواند تضمینی برای یک جانشینی شایسته باشد. چه گامهایی باید برداشته شود  و چه اصلاحاتی در سیاست خارجی   برای جبران خسارتهایی که از طریق عملکرد وزارت امور خارجه به وجهه ایران در عرصه بین المللی وارد شده، باید انجام شود ….

کورش زعیم: همه صدماتی که در سیاست خارجی به ما خورده و لطماتی که به منافع ملی ایران در عرصه بین المللی خورده، ناشی از وزارت خارجه نیست. همان جور که شما به درستی اشاره کردید، سیاستگذاری در جایی دیگر می شود. ولی این درخواست استعفای وزیر خارجه، به ویژه وقتی مردم آنجور گرد آمدند  در روز ملی خلیج پارس و اعتراض کردند به بی اعتنایی و سکوت دولت ایران نسبت به این تحرکاتی که علیه ایران می شود، چه از نظر فرهنگی و تاریخی، امیدوار بودم که این سیستم را تکان بدهد و نشان بدهد که مردم گوش می دهند، نگاه می کنند و می فهمند. مردم، به قول برخی از آقایان که آن بالا نشسته اند، محجور نیستند. شاید که این تکان باعث شود که یک خانه تکانی هم بکنند و وزارت خارجه را که باید یکی از متخصص ترین باشد و از اشخاص متخصص در علوم سیاسی و حقوق بین المللی استفاده کنند، از اشخاص باسواد و شایسته استفاده کنند. بیش از هر وزارتخانه در کشور، وزارت خارجه باید متخصص و نماد شخصیت یک ملت باشد، چون با تمام کشورهای جهان روبرو می شود، با آنها تعامل می کند، با آنها مذاکره می کند. ولی این وزارت خارجه ما هرگز چنین نمادی را از خودش بروز نمی دهد و ما خواستیم که تکانی داده شود به سیستم که یک درون نگری کنند و دستکم این وزارتخانه را برای حفظ آبروی ملت ایران یک بازسازی بنیادین بکنند. 

پرسش: آقای زعیم اگر مطلب دیگری در این رابطه دارید، بفرمایید.

کورش زعیم: مطلب دیگری ندارم فعلا ما روی این وزارت خانه تمرکز داده ایم، بخاطر اینکه ما هر بلایی در درون کشور بر سرمان بیاید و هر مصیبتی در درون کشور بکشیم، باید احترام خودمان را در عرصه بین المللی حفظ بکنیم و آنهایی که ما را، یعنی ملت ایران را، نمایندگی می کنند باید شخصیت های برجسته باشند، دانا باشند، آگاه باشند، و نمادی از شخصیت و فرهنگ و تاریخ این ملت باشند که این وزارت خارجه به هیچ وجه در این شرایط نیست.